Waar het doek mij beperkt, geeft karton mij de mogelijkheid om mijn werk kracht bij te zetten en om mijn herinneringen definitief te maken. Het is een proces van tekenen, krassen, weghalen, schuren en aan vezelen tot ik zo goed mogelijk te pakken heb wat ik op dat moment voel. De kwetsbaarheid van de thema’s waar mijn werk over gaat komt overeen met de kwetsbaarheid van het materiaal waar ik mee werk. Elke tot stand gebrachte scheur, kras of kerf is onherroepelijk en blijft altijd aanwezig, ondanks pogingen deze ‘littekens’ te camoufleren. De handelingen blijven zichtbaar en spelen een permanente rol in het beeld dat wordt gevormd, evenals herinneringen die als onderstromen onder elke laag aanwezig blijven.